"İtirilmiş torpaqlarının qaytarılmasına
çalışanlar ölkəsi ”
Öndər M.Ə.Rəsulzadəyə ithaf
olunur...
Deyəndə ki, bu
şəhər bizim planetdə
yerləşir mən çox heyrətləndim...
İtirilmiş torpaqların
qaytarılmasına çalışanlar ölkəsi… Belədə yer
olar?
Əslində
düzünü söyləməyə qalsa
doğrudan da mübarizə aparmaq
mütləq lazımdır. Tarixdə hər zaman
xalq ilə dövlət
arasında gedən mübarizələrin nəticəsi
göz önündədir...Yəqin ki,
oxucuya da maraqlı olar deyə
bu hadisələri qələmə
almağı qərar verdim. Bilmirəm,
bunun bizə təsiri
olacaqmı yoxsa yox, amma
əminəm ki, gün gələcək belə
yazıların fayda verdiyinin
şahidi olacağıq...
Sözü
çox uzatmaqdansa mətləbə
keçsəm daha yaxşı
olar.
Bu
haqda mənə daha ətraflı məlumatı
kitab-lar və bir
çox araşdırmaçılarla etdiyim
dialoqlar vermişdi. Gəlin, hər şeyi
başdan danışım :
Şəhərin
tarixi Səfəvilərə - Şah İsmayılın dövrü-nə
təsadüf olunur. Bu şəhər
illər öncə (hardasa 13-15 il
əvvəl) torpağının cənub – şərq hissəsini
bəzi mənfur düşmənləri
tərəfindən itirmişdi.
Bir ara,
xalq bu hədələməni -
torpaqlarının hələ də düşmənlərində olmasına
o qədər də fikir vermirdi. Şəhərin gəncləri də
heç bu barədə
bilmirdilər. Xalqın günü kef çəkməklə keçirdi.
Məktəblər də : “
Uşaqlar biz illər
öncə filan-filan torpaqlarımızı itirmişik. İndi isə
çalışmalıyıq ki, torpaqları geriyə
qaytaraq. ” – bu sözlər deyilmirdi. Tarix dərslərində
isə ancaq öz ölkələrinin keçmişini ,
qədimliyini şişirdərək danışırdılar.
Ümumiyyətlə
bu barədə bir dənə də
olsun bədii kitab
siyasi və ya qəzet , jurnallarda məqalələr
yazılmırdı…
…Lakin axır – vaxtlar yazılmağa
başlamışdı. Bədii kitablar bu
haqda uzun uzadı
danışırdı. Qəzetər hər buraxılışında
xalqı torpaqların qaytarılmasına çağırırdı.
Təkcə deyilmirdi, əməllərdə göz
önündə idi… Hər həftə
ölkənin prezidenti hərbi
hissələr üçün xüsusi
ehtiyat saxlayıdı.
Tiribunalarda millət vəkilləri
xalqı səsləyirdilər. Elə bil
ki, bütün xalqın başına
bir gündə , eyni andaca kərpic
düşmüşdü ; XALQ qeyrətlənmişdi…
Əslində , xalqı ayağa qaldıran
əsas qüvvə ölkədə
yaşayan bir xalq
yazıçısı qoca kişi
idi..
Belə ki, bir
gün bu qoca
yazıçının qarşısına xarici
ölkənin qəzeti çıxır. Qəzetdəki məqalədə o
öz ölkəsinin təhqir
edildiyini və söüldüyünü
görür. Məqaləni oxduqca
qoca yazıçı daha da
şiddətlənir və beləli
xalqı ayağa qaldırır.
Gənclər
xarici internet saytlarında
ölkələri və torpaqlarının faciəsini yazır, məlumat verir. Hərbi
hissəlllər rejimlər çalışır. Prezidentin günü
eləcə səngərlərdə keçir. Sülh
ya MÜHARİBƏ …!!!
Xalq artıq hər
şeyə razı olur…
…və bir gün
torpaqları qayıdır. Müharibə ilə… Bundan
sonra isə artıq
bütün dövlətdə bayram
keçirilir. Karnavallar düzəldilir.
Ölkə və
xalq xoşbəxt olur…
Gənclər isə qocalanda
nəvələri şanlı ölkərindən
və əzimkar savaşlarından
ağız dolusu danışır…
Iyun, 2012
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder