Dayancaq, marşrut  və  kişi...

   

     İşdə  danlanandan  sonra  o, gücbəlayla  yeriyirdi. Çünki,müdir Mammedovun  iti acılamaları  onun bütün bədənini dondururdu. Amma  hələ  hər  şey bitməmişdi.           

    Hələ  evdə də  konsert  olacaqdı.

    Konsertin  adı   isə  beləydi: “Səmayə”.

    Səmayə onun arvadı idi.  Kök, qısqanc, paxıl, qıv-rım  saç  olan  Səmayənin  kişidən   istədiyi  iki  şey  idi: televizoru düzəltmək  və  maaş  almaq. Yazıq heç  uşaqları  üçün   ərindən  1 qəpik  də  istəmir di. İstəməməliydi də,çünki  əvvəllər  əri  idarə  də  işləyərkən  gündə  ona  50 manat  verərdi (köhnəpulla). Səmayə  xanım da  onu  yastıq altına  atıb, “gələcəyim  üçün  saxlayıram” deyə əzizləyirdi. İndi  bu  pulları  Mahmudoviçdən  gizlin  üzə çıxardıb  geyiminə, uşaqları üçün məktəb ləvazimatları ya  da  xərclik  verərdi.

    Mahmudoviç özü  isə  xassiyətcən  heç də  arvadına  bənzəməzdi. İldə  bir  dəyişdirdiyi  eynəyi  gözü nə taxıb, işdən evə,evdən işinə gedərdi. Onun ən xoş xatirələri  də  dayanacaq  da  keçərdi  Marşurt gözləyərkən  saatına  baxıb  tələsməsini ya  da  marşurt  da  basa- basda  itməsini yada salıb özü üçün sevinərdi. Amma onun pis xatirələri də elə dayanacaq  da və marşurtda keçərdi.

   Marşurtda  gözəl qızlara yer verəndə səhvən qızın sarı saçı ona dəyərdi. Evə gələn də isə arvadının kaprizlərinə tuş gələrdi: “Bu  sarı  saç  sənin  köynəyin  də  nə  gəzir? Sən  məni  aldadırsan!   Pozğun  ifritələri  məndən  üstün  tutursan ?” . Amma Mahmudoviç  üçün daha  betər halda  baş  verərdi. Marşurtun  ortasında   ayaqüst-də  dayanan  balaca  uşaqlar  onun  ağ  köynəyinə  və  qara,təmiz  şalvarına  qusardılar. Yenə  evə  gələn-də  də  arvadı  ona  itin   sözünü   deyərdi:  “Sən  necə  kişisən? O  boyda  uşağın  qusmağına  dözürsən?  Vurda o canı  yanmışı!”  Hələ  belə  bədbəxtliklərə  görə  arvadı  Sə-mayədə  onu  tərk  edib, atasının  evinə  getməyi  planlaşdırırdı.

    O, indi  evə  getməyi  istəsə  də bacarmırdı. Axı evə  gedib  nə   edəcəkdi?

     Yenə  arvadının   yersiz  və  xırçın   kaprizlərinə  və  maaş söhbətlərinə qulaq asacaqdı. Yox,yox hələ ustadan  gedib  televizoru  götürməliydi. Ona da pul.. Bu  kişi  lap  dəli  olardı  ki... Yaxşı evdə uşaq-ları  ondan  heç  nə  istəmirdi.  Amma  bir  azdan on-lar  da  nə  isə  istəyərdilər.

Həmişə  görməkdən  bezdiyi  dayanacaqdan  keçib ustanın  yanına  gəldi.

  -Axşamın  xeyir!  Ay, Mahmudoviç!

  - Axşamın  xeyir! Usta,  bizim  televizor  nə  oldu?

  -Düzəltdim. 20  manat  xərcün  çıxacaq.

  -Nə? 20 ma-ma-ma-nat?

  -Hə,hə. Bütün  düzəltdim  e... 20  manat  görüm...-deyə  usta  əlini  açıb  Mahmudoviçə  uzatdı. Mah –mudoviç  isə..

-Usta  maaşı  sabah  verəcəklər, olar  ki,  indi  götü-rüm,puluda  sabaha  verim?

  -Paah  atonann! Haçan pulu verərsən, televizoru da onda  götürərsən.

  - Yaxşı..!-deyə  Mahmudoviç  kor  peşman  evə  qayıtdı.

    O,yenə  evə  gedəcəkdi...

    Danlanacaqdı... Söyüləcəkdi... Və  başını   qoyub yatacaqdı  səhər  isə  duranda  da paltarını  geyi-nib,qalstukunu  sonuna  qədər  çəkib  işə yollana-caqdı.

    İşdədə...  Mamedov da  həmin  ki  kimi, bu  yazığın  atasına  od  qoyacaqdı.

   ...və  yenə   dayanacaqlar..

     Dayanacaq,marşurt  və  kişi...

                                                     Bakı, Avqust,  2012