Mən dəliyəm…
Bəzən fikirləşirəm ki, mənim bir
şaman və ya laməkan dostum
olsaydı daha yaxşı
olardı.Onunla söhbətlər edər, bütün
ürəyimdəki qabıq saxla-mış, qatılaşmış kini, nifrəti
yox edərdim. Beynim-dəki təkliyimi
və səssizliyimi tərk
edərdim. Bütün canlı hüceyrələrimi
öldürərdim. Ölənə kimi ağla-yardım… Oturub Tanrı
barəsində danışardıq. Onun
yaratdığı gözəlliklərindən və
röyalarından bəhs edərdik… Amma
insanlardan əsla… Çünki bu
vaxt insanlar bizi
anlamazlar…
Onların gündüzlər gördükləri
Günəş əslində, bi-zim günəşimiz
deyil.. Biz ayrıyıq.
Vəhşilik istəmirik…
Görəsən damarlarımda
neçə qram insanlıq
qanı saxlamışam?! Əlacım olsa
son damlasınacan ac qurdlara
özümü pay edərdim…
Görəsən neçə
qram Morfin lazımdır
ki, yaraları-mı keyləşdirsin?!
Gecələr bir daha
göz yaşı töküb
sızlamayım… Gülməyim…
Əllərim qabıq
saxladığından bəri şeir də
yaza bilmirəm. Bəlkə də ilk dəfə Tanrıma
zidd iş görü-rəm. Şeir yazıram… Axı
Tanrı şairləri sevmir..
Ulduzları seyr edirəm…
Yağışımdan incimişəm…
Cənazələrin arxasınca
qəh-qəhə ilə gülən
dəli-yəm mən…
Payız vaxtı əlvan
yarpaqların sevgilisiyəm…
Qış fəslində buz
otaqlarda şeir yazan
bir dərvi-şəm…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder